Hiç düşündünüz mü belkide o türün sonu geldi. işlevi bitti. Dünyadaki görevi sona erdi belki.

Nasıl her canlı var olup sonra yok oluyorsa, bir topluluğuda var olup gelişip en yüksek seviyesine ulaşıp sonra yavaşça oluyor olamaz mı?

Elbette insaneli tarafından bu süreç hızlandırılıyor olabilir ama bu durum neden doğala aykırı.  Nasıl belgesellerde izlerken Aslan geyiği habur hubur yerken içimiz acıyor ama sonra “eeee doğanın konunu böyle onun yaşaması için onun ölmesi gerekiyordu” diyoruz. İşte insan oğluda bunun için yok ediyor olamaz mı?

Dünyanın dengesinin bozulduğundan bahsedip duruyoruz. Belki Dünya daha dengeye gelmedi.

Sürekli nesli tükenen hayvanlardan bahsedip vah vah tüh tüh demenin anlamı yok ki. Dinozarlar varmışta yok olmuş. Ne olmuş? Çok eksikliğini hisseden var mı aranızda?

Belki de birinin yok olması diğerinin varlığına neden olmaz mı? Bak ne güzel dinazorlar gitmiş, insanlar gelmiş.

Sarılalan – Kadıyayla – Sarıtoprak – Gülpınar Şelalesi parkuru için sabah 9 da Teferrüç’te buluştuk. Kadıyayla – Sarıalan hattının bakımda olduğunu öğrendiğimiz için yürüyüşe Kadıyayla’dan (1230 metre) başladık.

Kadıyayla – Ab-ı Hayat – Sarıtoprak – Gülpınar Şelalesi ismini alan rotamızda uğramamız gereken bazı noktaları piknik için atladıktan sonra 3 saat gibi bir sürede Gülpınar Şelalesi’ne vardık.

Gülpınar Şelalesi vadinin en yüksek tepesinden aşağıya dökülen büyük bir şelale fakat biz bunun çok ufak bir bölümünü gördük. Ne kadar yüksekten aktığını ise dönüş yolunda arkamıza baktığımız zaman farkedebildik. Yaklaşık 30 kişilik ekibimiz Şelale’yi izlerken, rehberlerimiz de bu sırada ateşi yakmışlar ve piknik için hazırlıkları tamamlayıp bizleri çağırdırlar. Bugüne kadar katıldığım “Doğa” yürüyüşlerinin hiç birinde doğaya gösterdiğimiz saygıdan dolayı ateş yakmadık. Uludağ üzerinde bulunan bazı kamp noktalarında gerekli şartlarda (gece konaklama gibi) ateş yakmak için kontrollü alanlar bulunmaktadır. Ve piknikçiler için yine kontrollü alanlar vardır.

Eğer rotada bu tarz bir alan varsa ve daha önce katılımcılara bilgi verilmişse ona göre yiyecek ve ekipman getirilir. Doğa yürüyüşlerindeki amaç doğa ile kucaklaşmak, temiz hava almak ve büyük bir huzur aşısı kapmaktır. İnsan bünyesi gereği ise bazen yemek yemek gerekir ve bu durumlarda sırt çantalarımızda açlığımızı yatıştırmak için evde hazırlanmış hafif yiyecekler bulunur. Doğa yürüyüşünse sucuk ve et gibi yiyecekler yedikten sonra o yürüyüşün amacının sadece “piknik” olduğu için farklı bir kesimi ilgilendirir.

Piknik yapmak ve doğa yürüyüşü yapmak arasında çok fark vardır. Çantalarımız ve ekipmanlarımız buna göre değişir.

Bir başka önemli husus ise yürüyüşlerde kot pantolon giymek tehlikelidir. Hem rahat hareket edilemez, hem sıcak havalarda sağlık sorunları yaratabilir hem de en önemlisi olası bir yaralanma sonucunda acil müdahele yapmak gerekirse kot asla yırtılamaz ve müdahele yapılamaz bu yüzden kadife tarzı pantolon giymek gerekir. Eşofman veya şort giymek ise dikenli bölgelerde yırtılmalara neden olabilir ve ince malzeme yüzünden bacaklarımız çizilebilir. Yürüyüşe katılacak kişiler bu konuda daha önceden bilgilendirilmelidir.

Öğlen 12 de yakılan ateş ve başlayan piknik şaşkınlığı eşliğinde geçen 2 saatin ardından ne zaman yola çıkacağımızın kesin bir sonucu olmamakla birlikte piknik için gelenlerin dışında herkesin canı sıkılmaya başlamıştı. Saat 2 olmuştu. Bu kadar uzun süre mola vermek yürüyüş tempomuz için sakıncalıdır. Çünkü 3 saat boyunca yürüme temposuna alışan bacaklarımız 2 saatten sonra ikinci bir tempoyu kaldıramaz. En iyisi kısa molalar vermektir. Kısa dinlenmeler yürüme tempomuzu bozmaz, aksine bacaklarımızı rahatlatır.

Dönüş yolunu bilsek giderdik ama rehberler hala piknik yapıyordu. Ve ne zaman kalkacağımız hala belli değildi, hala ateşin altına odun atılıyordu. Tam o sıra iki kişi yolu bildiğini ve ayrılmak istediğini söyledi. Ben de hemen onlarla gitmek istediğimi belirttim. Derken 9 kişi daha benim gibi durumdan memnun değildi ki bizimle beraber dönüş yolu için gelmek istediler. O sıra içerisinde etrafta gezen bazı arkadaşlarımıza ulaşamadık ama eminimki 10 kişi daha gitmek istiyordu. Piknikçiler pikniğine devam etti, ulaşamadığımız arkadaşlarımız sonra neler yaşadı bilmiyoruz.

Geziden daha fazla fotoğraf görmek için Sayın Burcu Özmen Kırlı’nın yayımladığı fotoğraf galerisi için buraya tıklayınız.

Biz toplam 11 kişi dönüş yoluna geçtik ve günün en güzel zamanı dönüş yolunda yaşadığımız aksiyon dolu saniyelerdi. Bundan sonrasını ben anlatmayacağım zaten normalden uzun bir yazı yayımladım. 11 kişilik ekibimizin diğer üyelerinin dönüş yolu notlarını yorumlamasını bekliyorum.

Ve benim çektiğim iki adet fotoğrafı da sizlerle paylaşmak istiyorum;

İlk otoğraf toplam 11 kareden oluşmuş 180derecelik panoromik bir fotoğraftır. Fotoğrafların üzerine tıkladığınız zaman büyük hallerini görebilirsiniz.

Eğer hala aramızda yürüyebilen varsa yorumlarınızı bekliyorum.